Réfugié-e-s… la solidarité est notre langue commune

Publié: septembre 27, 2016 dans Articles / Press / Grèce, P/Actualité

RÉFUGIÉS…

LA SOLIDARITÉ EST NOTRE LANGUE COMMUNE

en grec en bas

Emmy Koutsopoulou

eirini_stavrakopoulou85Emmy Koutsopoulou est médecin psychiâtre et travaille comme volontaire au dispensaire social et à la pharmacie autogérés de Néa Philadelphia, ainsi que dans l’équipe de santé du centre d’accueil des réfugiés du City Plaza, un hôtel désaffecté du centre d’Athènes. Elle a rendu compte de son expérience à l’invitation du Collectif de soutien au peuple grec de l’Aube, lors de la Fête de l’Humanité de septembre 2016, dans le stand du PCF de ce département qui proposait aussi une exposition de photos-portraits de ces réfugiés. Ces photos sont sur le site du collectif et sont utilisables par qui le veut, à condition que ce ne soit pas à des fins commerciales. Un livre et une vidéo sont en cours de préparation. On peut consulter les documents sur le centre et suivre l’évolution du projet à l’adresse http://grece-aube.fr/category/le-city-plaza/.

I Les histoires de guerre, au cinéma, ça se finit d’habitude avec le départ de l’hélicoptère ou du bateau, les «méchants» restent en arrière, pendant que le héros respire de soulagement en étreignant les êtres chers… Générique de fin… Et ils vécurent heureux !

Dans la vie réelle, dans le film d’horreur qui se joue en Syrie, en Afghanistan, en Irak et dans tant d’autres lieux, le voyage du héros dans la terreur, la violence et la misère se poursuit pendant des mois et des années. Des centaines de milliers d’hommes, terrorisés et à demi-noyés sont arrivés sur les côtes grecques ces dix-huit derniers mois. Ils ont continué leur route vers le Nord, avec l’espoir d’une vie meilleure en Europe : cette même Europe qui, par ses interventions militaires et économiques continuelles en Asie et en Afrique, aggrave la catastrophe (dont elle n’a pas seule la responsabilité) et les contraint à abandonner leur maison et la vie qu’ils menaient jusque là – et qui ensuite essaie de cacher les conséquences de la crise (les personnes survivantes et terrifiées) sous « le paillasson d’entrée » de la grande « maison européenne » – la Grèce. Avec la fermeture des frontières, l’accord honteux de refoulement entre l’UE et la Turquie (qui, heureusement, n’est pas appliqué dans la réalité), et les procédures de réinstallation qui n’avancent pas, la Grèce se transforme en une grande prison pour une soixantaine de milliers de personnes qui se retrouvent piégées dans le pays (et dont on attend qu’elles deviennent beaucoup plus nombreuses, avec le début de nouvelles arrivées et des retours depuis les autres pays). Mentionnons pour exemple que, sur les 66 400 demandes de réinstallation, seules 2 735 (un peu moins de 4%) ont été examinées (ce qui ne veut pas dire «agréées») à la fin juillet.

Quant à la position du gouvernement grec soi-disant de gauche, il suffit de voir les accusations d’Amnesty International concernant les conditions de vie dans les camps qu’il a été obligé de mettre en place. Ce n’est pas un hasard, comme le souligne à juste titre The Guardian, que parmi la masse des endroits désaffectés on ait choisi pour un des plus grands camps l’ancienne usine de papier hygiénique Softex… Ce n’est pas une surprise !

II Au contraire la surprise ça a été – et ça le reste – l’attitude de la grande majorité du peuple grec qui, en pleine crise – avec toute la pauvreté et le désespoir que celle-ci a

engendrés – se tient aux côtés des réfugiés autant qu’il le peut. Avec les bouées et les patrouilles de volontaires dans la mer Egée, avec les couvertures et les repas, la tendresse et les jouets offerts aux enfants. Il est important de signaler que la solidarité envers les «étrangers» n’est pas un réflexe, une réaction spontanée et instinctive – a fortiori dans un pays pauvre, avec une société «fermée» et conservatrice où un parti nazi, « Aube dorée », attire 7 à 8% des électeurs. Mais la Grèce contemporaine est elle- même dans une grande mesure un pays fait de réfugiés : il y a 94 ans, 1,5 millions de réfugiés se sont installés dans un pays peuplé alors de 5,5 millions d’habitants*. Ces personnes parlaient la même langue, partageaient la même foi et cet état de choses a d’une certaine manière facilité (non sans problèmes) leur intégration progressive. Cette fois, le peuple grec montre plutôt « son bon côté ». Assurément la proximité joue un rôle : en Grèce les réfugiés ne sont pas des images aux informations, mais des enfants qui dorment sur les places, des cadavres qui s’échouent sur les plages, des gens affamés et déshydratés sur les bancs. Joue aussi le fait que, ces dernières années, 330 000 Grecs ont émigré (un sur 30) : chacun a des proches ou des amis qui, dans un autre pays, sont eux aussi des « étrangers ». C’est encore, en termes psychologiques, un effort des gens pour rester debout : après les gifles successives des memoranda, et la perte des espérances, ils ont une occasion d’être utiles, et cela leur redonne un peu de leur dignité perdue. Et puis ce qui joue aussi un grand rôle c’est la culture de gauche et de solidarité populaire qui fut si vive au cours de la deuxième guerre mondiale et qui inspire aussi, justement sur ces bases, le mouvement des centres de solidarité qui a fleuri ces dernières années.

III L’action et la solidarité envers les réfugiés et les immigrés ne sont pas différentes de celles des dispensaires sociaux, des coopératives et des collectifs populaires de toutes sortes qui se sont créés ces dernières années. Les orientations sont fondamentalement les mêmes :

1. Nous apportons notre soutien aux plus démunis en nous efforçant de couvrir leurs besoins essentiels (toit et suffisance alimentaire) et d’assurer leur accès aux droits fondamentaux (santé, éducation) – tout en reconnaissant que nos forces n’y suffisent pas.

2. Nous mettons en évidence les obligations de l’Etat envers les couches défavorisées, ainsi que ses carences, et nous essayons d’organiser un mouvement revendicatif.

3. Nous élaborons un nouveau modèle de traitement de la situation, une proposition alternative dans la pratique, pas en théorie.

4. Nous essayons de mettre en place des centres de lutte et d’information, ainsi que des cellules de résistance, où les gens se mobilisent, expérimentent de nouveaux modes d’organisation, prennent les responsabilités qui leur conviennent dans des structures autogérées, réapprennent la valeur de l’organisation et de la revendication collective. On pourrait dire qu’ils cessent ainsi d’être des objets et redeviennent des sujets agissants.

(Tout ce qui vient d’être dit explique pourquoi l’Etat, bien qu’ayant recours à l’aide des centres d’hébergement des réfugiés et des dispensaires sociaux, leur est en fin de compte hostile.)

* A l’issue de la guerre gréco-turque (1919-1922), le traité de Lausanne du 24 juillet 1923 met en place un échange de populations entre la Grèce et la Turquie. Un million et demi de chrétiens d’Anatolie et de Thrace orientale doivent partir pour la Grèce, tandis que 500 000 musulmans de Grèce s’installent en Turquie.

IV Qu’est-ce que le centre de réfugiés du City Plaza ?

Ce que ne sont pas les camps initiés par l’Etat, qui fonctionnent maintenant sous la responsabilité (et souvent au profit) des ONG. Un lieu donc :

✓dans le centre ville, dont la position et le fonctionnement rendent les réfugiés visibles aux yeux de la population.

✓où les gens sont accueillis indépendamment de leur pays de provenance, de leur religion, de la raison pour laquelle ils ont quitté leur patrie ainsi que de leur situation administrative (réfugiés, demandeurs d’asile, personnes qui n’ont pas demandé l’asile) – et où ils vivent tous ensemble.

✓où l’on accueille 400 personnes dans des conditions de vie dignes (chambres privées avec toilette et douche, cuisine et espaces collectifs couverts).

✓avec une petite école, un dispensaire, un salon de coiffure, une cafétéria et une salle de jeux pour les enfants.

✓où l’on expérimente en pratique le «comment il faut que ce soit» :

— en fournissant un cadre de vie, mais aussi en demandant une participation des réfugiés au fonctionnement du centre : tous participent à l’assemblée qui prend les décisions et répartit les tâches.

— en respectant leur désir de partir, mais en mettant aussi en oeuvre des moyens d’intégration (leçons de grec et d’anglais, inscription des enfants à l’école).

— en l’ouvrant (dans la mesure du possible) sur le voisinage et la société, contre la peur de « l’étranger » qui habite à la fois les voisins et des réfugiés, et aussi contre la méfiance parfois justifiée des gens solidaires eux-mêmes envers les « autres ».

✓Un lieu enfin qui essaie de fonctionner comme un centre d’information, de coordination des initiatives et des luttes dans le centre de la cité.

Dans quelques jours, le centre City Plaza aura cinq mois d’existence. Un tel résultat n’aurait pas été possible sans le travail de dizaines de militants de Grèce, mais aussi sans le mouvement de solidarité de nombreux pays d’Europe. Des militants qui donnent de leur temps et de leur argent, mais qui récoltent en retour un espoir et une expérience précieuse qui souvent leur font remettre en question les conceptions et les certitudes qu’ils avaient jusqu’alors.

Assurément, il ne s’agit pas d’un paradis dans l’enfer de la crise. Il y a des dysfonctionnements, des manques, des tensions – plutôt moins que ce qu’on attendrait d’un lieu où cohabitent 450 personnes de langues, cultures, origines sociales et idéologies différentes. Cependant ça marche, et on essaie d’apprendre de nos erreurs et de nos échecs.

La réponse à deux questions que l’on pose souvent «de l’extérieur» va de soi pour tous ceux qui se confrontent à la réalité :

• En Grèce vivent, dans de mauvaises conditions, 60 000 réfugiés. Quel sens y a-t-il à en aider 400 ?

Nous ne pouvons procurer un toit à tous – mais assurément, ce n’est pas une raison pour ne rien faire !

•En en aidant quelques-uns, ne contribuez-vous pas à désamorcer le mécontentement, et n’entravez-vous pas, avant même qu’elle ne s’exprime, la mobilisation des exclus ?

Toutes les initiatives d’autogestion peuvent sembler « aider » objectivement l’Etat en assumant une partie de sa charge. Cependant, ce qui est très important, c’est le mode d’action, le contenu que donne le mouvement à ces initiatives, et la vision de la société qu’il sert. Un mouvement de sujets émancipés peut combattre de manière beaucoup plus fructueuse qu’un grand nombre de gens misérables et sans lien entre eux. C’est pourquoi les appareils d’Etat et para-étatiques sont clairement opposés aux centres autogérés – même s’ils n’essaient pas de les détruire. Encore que cela ait changé ces dernières semaines, avec l’évacuation par les forces de police des centres de réfugiés de Thessalonique, avec la démolition de l’Orphelinat de la même ville par l’Eglise, avec aussi l’incendie du squat Notara par l’extrême-droite.

V. Que peut faire le mouvement pour soutenir les réfugiés ?

  1. Aider les centres qui fonctionnent déjà, le City Plaza, le Notara et tous les autres de plus petite dimension : financièrement (le City Plaza doit préparer chaque jour 800 repas et offrir du lait à 180 enfants et nourrissons), en participant au travail et en diffusant l’information pour protéger ces centres.
  2. Créer d’autres lieux de cette sorte (et pas seulement en Grèce) – dont le fonctionnement respectera la dignité des réfugiés et de la communauté qui les accueille.
  3. Mettre en place un réseau paneuropéen d’information, d’accueil et de soutien des réfugiés. Exigeons la liberté de circulation et d’installation des personnes dans le pays de leur choix, avec des droits entiers : papiers, éducation, travail, accès au système public de santé. Parce qu’en fin de compte, le combat des citoyens pour l’emploi, les droits et la liberté est un combat commun à tous, celui des réfugiés pour leurs droits rejoint notre propre lutte contre les memoranda et l’abandon de la souveraineté nationale aux créanciers : il s’agit toujours de combattre pour l’emploi, pour de bonnes écoles, pour des hôpitaux bien gérés, pour des cités humaines, pour l’autonomie et la liberté.

En conclusion, nous vivrons ensemble. D’une façon ou d’une autre. Mais ce n’est pas un problème.

Nous combattrons ensemble. Et à la fin, nous vaincrons ensemble !

_______

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ…

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ

Ι. Οι πολεμικές περιπέτειες στο σινεμά συνήθως τελειώνουν τη στιγμή που το ελικόπτερο ή το καράβι ξεκινούν, οι «κακοί» μένουν πίσω και ο ήρωας, σφίγγοντας στην αγκαλιά του τους αγαπημένους του ανασαίνει ανακουφισμένος. Τίτλοι τέλους. Και έζησαν αυτοί καλά…

Στην πραγματική ζωή, στην ταινία φρίκης που παίζεται στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και σε τόσα άλλα μέρη, το ταξίδι του ήρωα στον τρόμο, στη βία και στην εξαθλίωση συνεχίζεται για μήνες και χρόνια μετά. Εκατοντάδες χιλιάδες τρομοκρατημένοι και μισοπνιγμένοι άνθρωποι έφτασαν στις ελληνικές ακτές τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Συνέχισαν το δρόμο τους προς το βορρά, με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής στην Ευρώπη. Πρόκειται για την ίδια Ευρώπη που, μέσω των συνεχιζόμενων στρατιωτικών και οικονομικών επεμβάσεων στην Ασία και στην Αφρική, ενισχύει την καταστροφή (για την οποία δεν είναι η μόνη υπεύθυνη) και την ανάγκη των ανθρώπων να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τη μέχρι τότε ζωή τους – και μετά προσπαθεί να κρύψει τα αποτελέσματα της κρίσης (τους ζωντανούς και τρομοκρατημένους ανθρώπους) «κάτω από το χαλάκι της εισόδου» του μεγάλου «ευρωπαϊκού σπιτιού» – στην Ελλάδα. Με τα σύνορα κλειστά, την επαίσχυντη συμφωνία επαναπροώθησης ΕΕ- Τουρκίας (που, ευτυχώς, δεν εφαρμόζεται στην πράξη) και τη διαδικασία μετεγκατάστασης (relocation) που δεν προχωρά, η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια μεγάλη φυλακή για τους 60 χιλιάδες ανθρώπους που παγιδεύτηκαν στη χώρα (και που αναμένεται να γίνουν πολύ περισσότεροι, με τις νέες αφίξεις που άρχισαν και τις επιστροφές από άλλες χώρες). Ενδεικτικά αναφέρω ότι από τις 66400 αιτήσεις μετεγκατάστασης μέχρι τον Ιούλιο έχουν εξετασθεί (όχι “εγκριθεί”) οι 2735 (λιγότερο από 4%).

Για τη στάση της κατ’ όνομα αριστερής ελληνικής κυβέρνησης, αρκεί κανείς να δει τις καταγγελίες της Διεθνούς Αμνηστίας για τις συνθήκες στα στρατόπεδα τα οποία υποχρεώθηκε να λειτουργήσει (δεν είναι τυχαίο, όπως εύστοχα σημειώνει ο Guardian, ότι απ’ όλους τους άδειους χώρους, επιλέχθηκε για ένα από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα ένα πρώην εργοστάσιο χαρτιού τουαλέτας, η Softex…). Δεν είναι έκπληξη.

ΙΙ. Αντίθετα, εκπληκτική ήταν (και παραμένει) η στάση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που, σε συνθήκες κρίσης – μ’ όλη τη φτώχεια και την απελπισία που αυτή έχει φέρει – στέκεται στο πλευρό των προσφύγων με όποιο τρόπο μπορεί. Με τα σωσίβια και τις περιπολίες εθελοντών στο Αιγαίο, τις κουβέρτες και τα φαγητά, τις αγκαλιές και τα παιχνίδια για τα παιδιά. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε πως η αλληλεγγύη στους «ξένους» δεν είναι μια αντανακλαστική, αυθόρμητη κι ενστικτώδης αντίδραση – πόσο μάλλον σε μια χώρα φτωχή και σε μια κοινωνία «κλειστή» και συντηρητική, όπου ένα ναζιστικό κόμμα (η «Χρυσή Αυγή») φαίνεται να υποστηρίζεται από το 7 – 8% των ψηφοφόρων. Παρότι η σύγχρονη Ελλάδα είναι σε μεγάλο βαθμό μια χώρα φτιαγμένη από τους πρόσφυγες ( πριν από 94 χρόνια 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν σε μια χώρα 5,5 εκατομμυρίων κατοίκων), ωστόσο οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν την ίδια γλώσσα κι είχαν την ίδια θρησκεία – γεγονός που έκανε κάπως πιο εύκολη (αν και όχι χωρίς εμπόδια) τη βαθμιαία ενσωμάτωσή τους. Ωστόσο, αυτή τη φορά ο ελληνικός λαός δείχνει μάλλον το «καλύτερο του πρόσωπο». Σίγουρα παίζει ρόλο η εγγύτητα – στην Ελλάδα οι πρόσφυγες δεν είναι «εικόνα στις ειδήσεις» αλλά παιδάκια που κοιμούνται στις πλατείες, πτώματα που ξεβράζονται στις παραλίες, άνθρωποι νηστικοί κι αφυδατωμένοι στα παγκάκια. Όπως και το ότι τα τελευταία χρόνια 330 χιλιάδες έλληνες (ένας στους 30) έχει μεταναστεύσει – καθένας έχει φίλους και συγγενείς που, σε κάποια άλλη χώρα, είναι κι αυτοί «ξένοι». Είναι και, με ψυχολογικούς όρους, μια προσπάθεια των ανθρώπων να σταθούν στα πόδια τους: μετά τα απανωτά χαστούκια των μνημονίων και της κατάρρευσης της ελπίδας: έχουν μια ευκαιρία να είναι χρήσιμοι – κι αυτό τους δίνει πίσω λίγη από τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Σίγουρα, πάντως, παίζει σημαντικό ρόλο και η κουλτούρα της αριστεράς και της λαϊκής αλληλεγγύης κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όπως και το -στηριγμένο σ’ αυτές ακριβώς τις βάσεις – κίνημα των δομών αλληλεγγύης που άνθισε τα τελευταία χρόνια.

ΙΙΙ. Η δράση, η οργανωμένη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες δεν είναι διαφορετική απ’ αυτή των κοινωνικών ιατρείων, των συνεταιρισμών, των λαϊκών συνελεύσεων κάθε είδους που στήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Οι άξονες δράσεις είναι βασικά οι ίδιοι:

  1. Στηρίζουμε τους πιο ευάλωτους προσπαθώντας να καλύψουμε τις βασικές τους ανάγκες (στέγη και διατροφική επάρκεια) όπως και την πρόσβαση σε βασικά δικαιώματα (υγεία, παιδεία) – αναγνωρίζοντας, ταυτόχρονα, πως οι δυνάμεις μας δεν επαρκούν γι’ αυτό.
  2. Αναδεικνύουμε τις υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στα πληττόμενα στρώματα και τις αδυναμίες του, και προσπαθούμε να οργανώσουμε ένα κίνημα διεκδίκησης.
  3. Δημιουργούμε ένα νέο υπόδειγμα για το πώς μπορούν να είναι τα πράγματα, μια άλλη πρόταση (στην πράξη, όχι θεωρητικά).
  4. Προσπαθούμε να στήσουμε κέντρα αγώνα – κέντρα ενημέρωσης και κύτταρα αντίστασης όπου οι άνθρωποι κινητοποιούνται, δοκιμάζουν νέους τρόπους οργάνωσης, αναλαμβάνουν την ευθύνη που τους αντιστοιχεί σε αυτοδιαχειριζόμενες δομές, μαθαίνουν ξανά την αξία της οργάνωσης και της μαζικής διεκδίκησης. Θα μπορούσε να πει κανείς πως παύουν να είναι αντικείμενα και γίνονται, ξανά, δρώντα υποκείμενα.

(Όλοι οι παραπάνω λόγοι εξηγούν το γιατί το κράτος, παρότι χρησιμοποιεί τη βοήθεια των δομών φιλοξενίας προσφύγων και των κοινωνικών ιατρείων, είναι – τελικά- εχθρικό απέναντί τους).

  1. IV. Τι είναι ο χώρος στέγασης προσφύγων City Plaza;

Ό,τι δεν είναι τα στρατόπεδα κρατικής έμπνευσης που λειτουργούν πλέον με ευθύνη (και συχνά οικονομικό όφελος) των ΜΚΟ: Ένας χώρος

  • μέσα στο κέντρο της πόλης, που η θέση του και η λειτουργία του κάνει τους πρόσφυγες ορατούς.
  • όπου οι άνθρωποι γίνονται δεκτοί ανεξάρτητα από τη χώρα προέλευσης, τη θρησκεία, το λόγο για τον οποίο εγκατέλειψαν την πατρίδα τους και την νομική τους κατάσταση (πρόσφυγες; Αιτούντες άσυλο; Μη έχοντες αιτηθεί άσυλο;) και ζουν όλοι μαζί.
  • με αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης (ιδιωτικά δωμάτια, μπάνια, κοινόχρηστη κουζίνα, στεγασμένοι κοινόχρηστοι χώροι ) για 400 ανθρώπους
  • Με μικρό σχολείο, ιατρείο, κομμωτήριο, καφετέρια και παιδότοπο
  • Όπου δοκιμάζεται στην πράξη «πώς πρέπει να γίνεται»:

—παρέχοντας τις συνθήκες αλλά και απαιτώντας συμμετοχή των προσφύγων στη λειτουργία του χώρου (όλοι συμμετέχουν στη συνέλευση που παίρνει τις αποφάσεις αλλά και στις δουλειές)

— – με σεβασμό στην επιθυμία τους να φύγουν αλλά παράλληλα ενεργοποίηση της προσπάθειας ένταξής τους (μαθήματα ελληνικών και αγγλικών, εγγραφή των παιδιών στα σχολεία)

–– ανοιχτό (στο μέτρο του δυνατού) στη γειτονιά και στην κοινωνία, ενάντια στο φόβο των γειτόνων και των προσφύγων για «τον ξένο», ενάντια ακόμα και στην (δικαιολογημένη κάποιες φορές) καχυποψία των αλληλέγγυων για «τους άλλους».

  • Τέλος, προσπαθεί να λειτουργήσει σαν ένα κέντρο πληροφόρησης, συντονισμού πρωτοβουλιών και αγώνα στο κέντρο της πόλης.

Σε λίγες μέρες κλείνει πέντε μήνες ζωής. Κάτι τέτοιο δε θα ήταν δυνατό χωρίς τη δουλειά δεκάδων αγωνιστών από την Ελλάδα αλλά και την κινητοποίηση της αλληλεγγύης από πολλές χώρες της Ευρώπης. Αγωνιστών που δίνουν από το υστέρημα του χρόνου και των χρημάτων τους, αλλά παίρνουν πίσω ελπίδα και πολύτιμη γνώση, που αλλάζει – συχνά – τη θεωρία και τις βεβαιότητες που μέχρι πρόσφατα είχαν.

Σίγουρα δεν πρόκειται για ένα παράδεισο μέσα στην κόλαση της κρίσης. Και δυσλειτουργίες έχει, και ελλείψεις, και εντάσεις (μάλλον λιγότερες απ’ όσες θα περίμενε κανείς για ένα χώρο όπου συμβιώνουν 450 άνθρωποι με διαφορετικές γλώσσες – κουλτούρες – κοινωνικές αφετηρίες και ιδεολογικοπολιτικές αναφορές…). Όμως λειτουργεί, και προσπαθεί να μάθει από τα λάθη και τα πισωγυρίσματά του.

Η απάντηση στα δυο ερωτήματα που συνήθως τίθενται «απ’ έξω» είναι αυτονόητη για όσους αναμετρώνται με την πραγματικότητα:

  • Στην Ελλάδα ζουν τουλάχιστον 60 χιλιάδες πρόσφυγες σε κακές συνθήκες. Τι νόημα έχει να βοηθήσει κανείς 400 απ’ αυτούς;

Δεν μπορούμε να προσφέρουμε στέγη σε όλους – αλλά αυτό σίγουρα δεν είναι λόγος για να μην κάνουμε τίποτα!

  • Μήπως όμως, βοηθώντας έστω και κάποιους, βοηθάτε την εκτόνωση της δυσαρέσκειας και καταστέλλετε (στη γέννησή της) την κινητοποίηση των αποκλεισμένων;

Όλες οι πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης αντικειμενικά φαίνεται πως «βοηθούν» το κράτος, αναλαμβάνοντας ένα μέρος της δουλειάς του. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικός ο τρόπος, το περιεχόμενο που δίνει το κίνημα σ’ αυτές τις πρωτοβουλίες και το όραμα που υπηρετούν. Πολύ πιο αποτελεσματικά μπορεί να παλέψει ένα κίνημα χειραφετημένων υποκειμένων, παρά ένας μεγάλος αριθμός εξαθλιωμένων και απομονωμένων μεταξύ τους ανθρώπων. Γι’ αυτό και οι κρατικοί και παρακρατικοί μηχανισμοί είναι φανερά εχθρικοί απέναντι στις αυτοδιαχειριζόμενες δομές – έστω κι αν δεν προσπαθούν να τις καταστρέψουν (αν κι αυτό άλλαξε τις τελευταίες εβδομάδες με τις εκκενώσεις των χώρων προσφύγων στη Θεσσαλονίκη από τα ΜΑΤ, την κατεδάφιση του Ορφανοτροφείου στη Θεσσαλονίκη από την εκκλησία, τον εμπρησμό της κατάληψης Νοταρά στην Αθήνα από ακροδεξιούς).

  1. V. Τι μπορεί να κάνει το κίνημα για να στηρίξει τους πρόσφυγες;
  2. Να βοηθήσουμε τους χώρους που ήδη λειτουργούν (το City Plaza, τη Νοταρά και όλους τους μικρότερους) με χρήματα (το CP πρέπει να φτιάχνει καθημερινά 800 μερίδες φαγητό, και να δίνει γάλα σε 180 παιδιά και βρέφη) – «εργατικά χέρια» – δημοσιοποίηση για την προστασία τους
  3. Να δημιουργήσουμε κι άλλους τέτοιους χώρους (και όχι μόνον στην Ελλάδα) – που η λειτουργία τους θα σέβεται την αξιοπρέπεια και των προσφύγων και της κοινότητας που τους φιλοξενεί.
  • Να στήσουμε ένα πανευρωπαϊκό δίκτυο ενημέρωσης – υποδοχής και στήριξης των προσφύγων. Να απαιτήσουμε την ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων και την εγκατάσταση τους στη χώρα που επιθυμούν, με πλήρη δικαιώματα ένταξης: χαρτιά, μόρφωση, δουλειά, πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας. Γιατί, τελικά, ο αγώνας των πολιτών για δουλειά, δικαιώματα κι ελευθερία είναι κοινός – κι ο αγώνας για τα δικαιώματα των προσφύγων συναντιέται με το δικό μας αγώνα ενάντια στα μνημόνια και στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας στους δανειστές: Αγώνας για δουλειά, για καλά σχολεία, για οργανωμένα νοσοκομεία, για ανθρώπινες πόλεις, για αυτονομία κι ελευθερία.

Τελικά, θα ζήσουμε μαζί. Ούτως ή άλλως. Αυτό όμως δεν συνιστά πρόβλημα.

Θ’ αγωνιστούμε μαζί. Και, στο τέλος, θα νικήσουμε μαζί !

Έμμυ Κουτσοπούλου

             Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο Νέας Φιλαδέλφειας,  Ομάδα υγείας City Plaza

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s